Blog Image

Care4theKids

About the Blog Care4theKids

Care4theKids is een organisatie die zich inzet voor kansarme kinderen in Azië. Hier zijn de ontwikkelingen van Stichting Care4theKids en de projecten te volgen.

Care4theKids is an organization who applies itself for small scaled projects in Asia. Through this Blog you can follow the developments and experiences of 'Care4theKids' activities.

Reis naar Vietnam deel 3 en 4: Schoolreisje en in gesprek met studenten

Vietnam Posted on Sun, October 28, 2018 10:32:48

Reis naar Vietnam
deel 3
: Schoolreisje naar Dai Nam themapark

Er is zoveel gebeurd de afgelopen week dat ik eigenlijk geen
tijd had om een verhaal te schrijven. Inmiddels zit ik al weer in het vliegtuig
op weg naar huis. Daarom deel 3 en 4 in één keer!

Het schoolreisje met de kinderen van het Cu Chi Free Education
Project was weer geweldig. De kinderen hebben genoten. Al heel vroeg en
zenuwachtig waren de kinderen die dag op school. Het moest ook wel vroeg zijn,
om 6 uur zouden we vertrekken. De 3 bussen stonden al klaar.

Als eerste werd er een gezamenlijke dagopening op het plein
gehouden waarna de kinderen allemaal het paarse shirt van Care4theKids kregen
om aan te trekken.

En ja, eindelijk mochten ze de bussen in om op weg te gaan
naar het park Dai Nam. Een park met verschillende thema’s; een dierentuin, een
speeltuin, een strand/zwembad, een futuristisch park, een tempel etc. Wij
hebben dit jaar gekozen voor de dierentuin en het strand/zwembad.

Om even over 7 uur waren we op het park, Vanuit de grote bus
overgestapt op een soort treintje dat ons vervolgens naar de dierentuin bracht.
Hier was het natuurlijk nog enorm rustig en de kinderen hadden dan ook alle
ruimte en tijd om de dieren te bekijken. Het meest indrukwekkend waren natuurlijk
de tijgers, maar ook de neushoorns (en zeker die met een baby) vonden ze
geweldig. De neushoorns werden op het moment dat wij er waren gevoerd.

Als laatste kwamen we bij de giraffen. Omdat deze zo hoog
zijn is er een soort loopbrug gecreëerd waar je de dieren kan bekijken. De
giraffen kunnen met hun kop op de loopbrug komen. Natuurlijk gaf dat hilarische
taferelen. Zodra een giraf met zijn kop dichtbij kwam, sprongen de kinderen
weg. Alhoewel, een aantal durfde de giraf wel te aaien.

Na een paar uur te hebben gelopen in de dierentuin, het was
nog maar 10 uur, begon iedereen toch wel wat trek te krijgen. Dus de lunch werd
vervroegd naar 10.30. Eerst allemaal naar het toilet om zwemspullen aan te
trekken en dan weer het treintje in richting Dai Nam Beach (het zwembad) waar
de lunch al klaarstond. Rijst met een kippenpoot, groente en ei. Iedereen heeft
zitten smullen.

En ja, dan is het tijd om richting het water te gaan. Wel
wachten we netjes op elkaar. Er worden eerst nog wat bewegingsoefeningen gedaan
en gedanst (er is geluidsapparatuur mee voor de muziek) en dan kan het aftellen
beginnen om met z’n allen tegelijk het water in te rennen. Wat een
feest!!!! Vervolgens zie je
kinderen niet meer. Ze genieten in het water met allerlei speeltoestellen,
watervallen en de golfslag. Even tussendoor nog wat snacken en drinken maar het
liefst niet te lang. Tegen 3 uur worden de eerste kinderen, de jongste, uit het
water gehaald om zich te douchen en om
te kleden. Zodra zij in een stoel gaan zitten, en de volgende groep zich gaat
omkleden, zien we de eerste kinderen indommelen. Ze zijn werkelijk heel moe!

Maar niet alleen de jongste! Zodra we rond 4 uur weer in de
bus op weg naar Cu Chi zitten, is het wel heel akelig stil in de bus. Zo’n
beetje iedereen slaapt. Zelf had ik één van de jongste languit schoot liggen
die eigenlijk ook niet wakker was te krijgen toen we op school aankwamen. Op
het schoolplein werd de dag met elkaar afgesloten. Hier zag je de jongste nog
knikkenbollen.

Het was een mooie dag met heel veel blije gezichten. De
kinderen, maar ook de zusters en teachers hebben genoten!!! De kinderen hopen nu
al op volgend jaar weer zo’n mooi dag!

Als afsluiting zijn we met de zusters en teachers nog een
noodlesoep wezen eten in een plaatselijke, echt Vietnamees, straatrestaurantje.

Ook ik was uitgeblust na deze dag, maar wat is dit mooi om
te zien en meemaken. Om half 9 was het uitgestorven binnen de community van The
Congregation in Cu Chi. Alle zusters lagen al plat, zo ik ook!

Reis naar Vietnam
deel 4:
In gesprek met de
studenten Ngoc en Tu

Nadat ik op donderdag bij Tu ben wezen kijken op de
universiteit was ik ook heel benieuwd hoe het met Ngoc gaat. De andere student
die via het studiefonds van Care4theKids kan studeren. Zij is al een paar keer
van richting veranderd in haar gedachten voor een studie die zij wil gaan doen.
Net als Tu wilde Ngoc eigenlijk medicijnen studeren, maar dat is voor haar te
hoog gegrepen. Vervolgens dacht ze leerkracht te willen worden, al was er nog
twijfel, en ook dit is inmiddels weer bijgesteld. Ze heeft op school een soort
beroepen-keuzetest gemaakt om te zien wat nu echt bij Ngoc past qua beroep.

Hier kwam uit dat zij zeer geschikt zou zijn als manager.
Hier is Ngoc over na gaan denken en zij is steeds enthousiaster geworden. Zoals
het er nu uitziet, gaat Ngoc economie studeren. Heel enthousiast kwam ze al aan
met een boekje van de universiteit waar zij dat kan en wil gaan doen. Echter
heeft zij nog heel even voor de definitieve keuze. Ngoc zit in het laatste jaar
van de High school en pas wanneer zij werkelijk is geslaagd kan zij zich
aanmelden bij de universiteit. Ze gaf wel aan te hopen dat wij haar kunnen
helpen bij deze studie. Ook heeft ze nog wat meer Engels nodig om werkelijk
volgend jaar naar de universiteit van haar keuze te kunnen. Hiervoor willen we
kijken of het mogelijk is om extra bijles te krijgen. Echter zijn hier
natuurlijk weer kosten aan verbonden. Mocht u hieraan willen bijdragen? Laat
het even weten of neem contact met me op.

Tu kwam ook nog even langs. Ik had een koffer vol spullen meegenomen vanuit
Nederland met o.a. shirts die voor hem en zijn broer zeer goed van maat waren.
Geweldig te zien hoe blij ze hier mee zijn. Verder zaten er in de koffer nog
veel meer kleren, spelletjes, een bouwpakket auto en heel veel hartjes voor de
kinderen gemaakt door mw. Kruijning. Ngoc heeft er al een paar gehad. De rest
is een kerstcadeautje voor de kinderen van het Free Education Project. Jaap en
Jannie, heel erg bedankt voor de koffer die jullie hiervoor beschikbaar hebben
gesteld. Deze wordt uiteindelijk ook weer gebruikt door de zusters van het project
als zij worden uitgezonden naar een ander land.

Het is mooi deze studenten te kunnen helpen met hun studie
en daarmee hun toekomst! Onderwijs is zo belangrijk voor je toekomst, ook in
Vietnam. Misschien juist nog wel meer. Echter zijn de kosten voor het onderwijs
óók daar behoorlijk hoog. Het schoolgeld misschien niet zozeer, maar er komt
wel heel veel bij kijken, zoals uniformen, boeken etc. En wanneer men eenmaal
naar de universiteit gaat, verblijfskosten.

We kunnen nog extra ondersteuning gebruiken voor zowel het
studiefonds als het Free Education Project. Wilt u hieraan bijdragen en helpen
aan de toekomst van deze kinderen/jongeren? Kijk op de website of neem contact
op. Alvast dank!

Hartelijke groet,

Henriette

PS. Er volgt aankomende week nog een verhaal over mijn
gesprek over de zusters t.a.v. de ondersteuning van Care4theKids aan het Free
Education project en de andere belevenissen van mijn reis naar Vietnam.



Reis naar Vietnam deel 2: Bezoek aan Tu, student aan Pham Ngoc Thach University

Vietnam Posted on Mon, October 22, 2018 07:24:54

Bezoek aan Tu, student aan Pham Ngoc Thach University

Binnen Care4theKids zijn we anderhalf jaar geleden, in
samenwerking met donateurs, een studiefonds gestart om jongeren de kans te
geven te gaan studeren. Jongeren die hiervoor vanuit hun eigen thuissituatie
geen kans voor hebben.

Het idee is dat in eerste instantie de studie wordt betaald
door Care4theKids en wanneer zij gaan werken de studie afbetalen zonder enige
vorm van rente of iets dergelijks. Op die manier kunnen we weer andere jongeren laten studeren. Echter
gaat het niet alleen om het studeren zelf, maar ook uniforms en boeken moeten
betaald worden en vaak ook nog verblijfskosten omdat deze jongeren te ver van
de stad wonen om dagelijks heen en weer te reizen. Op de website kun je hier
meer over lezen.

Inmiddels ondersteunen we op deze manier twee studenten, Tu
en Ngoc. Ngoc zit in het laatste jaar van de High School en Tu is net aan de Pham Ngoc Thach University begonnen om
medicijnen te gaan studeren. Hij wil graag in de operatiekamer werken.

Ik heb Tu, samen met
de zusters Dominic en Thao, opgezocht op de Pham
Ngoc Thach University
. De universiteit staat in district 10 en op het
moment dat we daar aan kwamen was het ontzettend druk in de straat. Veel
studenten, maar ook veel bedelaars. De laatste groep weet dat als je gaat
studeren er dus wel iets te besteden is bij de jongeren (of hun ouders).
Daarnaast is aan de overkant van de universiteit een lokaal ziekenhuis (hier
wordt vanuit de universiteit in de praktijk gewerkt}. Dit ziekenhuis heeft een
iets andere status dan een internationaal ziekenhuis en hier komt over het
algemeen de bevolking die het minder goed heeft. Ik weet vanuit een eerdere ervaring
dat de familie hier zelf bijv. het eten voor de patiënt moet verzorgen maar ook
een deel van de verzorging, echter vanuit een (thuis)situatie die vaak al
schrijnend. De drukte rond de universiteit en het ziekenhuis had dus ook hier
mee te maken. De situatie rondom het ziekenhuis heeft weer eens enorme indruk
op me gemaakt. Wat is het toch raar verdeeld in de wereld.

Echter kwamen we voor Tu. Binnengekomen in het
universiteitsgebouw voelde het gelijk als een andere wereld, schoon, ruim en
opgewekte jongeren. Zo ook Tu. Wat is het mooi te zijn, hoe hij zich daar al
thuis voelt en hoe blij en gelukkig hij is. Enorm blij omdat hij de kans krijgt
te studeren en hij vindt nu alles al leuk.

Hij vertelde enthousiast over hoe het eerste jaar eruit
ziet. Dit is verdeeld in tweeën waarbij hij het eerste half jaar 8 vakken
krijgt en het tweede halfjaar 7 vakken. Nu is het vooral nog theorie maar
verderop in het jaar zal hij ook al mee gaan lopen in het ziekenhuis. Deze
studie duurt 4 jaar.

Intussen woont Tu doordeweeks in Ho Chi Minh. Het is te ver
om dagelijks heen en weer te reizen met de bus. Tu deelt een kamer met 5
vrienden. Je moet dit echt anders zien dan in Nederland waar een student een
kamer voor zichzelf heeft. Het is dus niet een studentenhuis dat met elkaar
gedeeld wordt, maar een kamer dat ongeveer zo groot is als een garagebox. Het
klinkt wat oneerbiedig maar dit is voor hen heel gewoon.

Tu begrijpt dat het leven in de stad echt wel duurder is en
naast zijn studie is hij op zoek gegaan naar een baantje. Vier avonden, van 7
tot 10 uur, werkt hij voor een scooterbedrijf. Dit is mogelijk omdat de studie
vooral op de universiteit plaatsvindt. Vooralsnog hoeft hij buiten de lestijden
en colleges niet veel extra aan zijn studie te doen. Ook dat is weer anders dan
bij ons in Nederland. Zelfstudie kennen ze daar echt minder.

Zelf heb ik weer een ander stukje van de cultuur van
Vietnam, de studiecultuur, leren kennen. Maar het mooiste is dat ik een jongere
zie die ontzettend blij is, geheel op zijn plek en het geweldig vindt te kunnen
studeren, maar ook iemand die ik enorm zie groeien in zijn kennis en
zelfstandigheid. Hij is minder de verlegen jongen die ik anderhalf jaar geleden
leerde kennen.

Hij wil onze donateurs van het studiefonds enorm bedanken
dat hij deze kans krijgt en zegt er alles aan te doen om de studie in één keer
en goed te doorlopen!

Dit is een mooi voorbeeld van:

We can’t help everyone,

But everyone can help someone!

Ik ben heel
trots dat we, als Care4theKids, Tu kunnen helpen een studie te volgen! Wat zou het mooi zijn
wanneer we dit voor meer jongeren kunnen realiseren! Wil je daaraan bijdragen?
Kijk even op de website of neem contact met me op.

Hartelijke
groet,

Henriëtte



Bezoek aan de samenwerkingspartners en projecten in Vietnam

Vietnam Posted on Wed, October 17, 2018 08:01:07

Als
voorzitter van Care4theKids ben ik momenteel in Vietnam om onze
samenwerkingspartners en projecten te zoeken waar we ondersteuning bieden.

Na een paar
dagen Hanoi waar ik onze samenwerkingspartner Cees Verburg van reisbureau
Vietnam a la carte (zie website voor informatie) heb opgezocht en gesproken ben ik gisteren
aangekomen in Ho Chi Minh City. Terwijl ik dit zit te schrijven komt het met
bakken uit de hemel. Eén stap buiten en je staat tot je enkels in het water en
bent compleet doorweekt. Een mooi moment om over mijn ervaring van vandaag te
vertellen.

Vanmorgen al
vroeg op om het project “The Center of Rehabilitation and Support for
Handicapped Children” te bezoeken. De eerste kinderen komen al om 7 uur.

Na een jaar
hier niet meer te zijn geweest, liep ik echt vol verbazing rond en af en toe
ook zeker met een brok in mijn keel. Wat is hier hard gewerkt na alle
ondersteuning van de vrijwilligers afgelopen 6 jaar. We weten dat, wanneer
vrijwilligers weggaan, er altijd weer iets wegzakt van het geleerde. Maar dat
kan ik nu echt niet zeggen. In alle klassen werd hard gewerkt (met materialen),
de kinderen zijn nog meer in niveaugroepen ingedeeld en de klassen zijn nog
beter ingericht. Er wordt steeds meer met picto’s gewerkt en de dagritmekaarten
zijn aangepast aan de Vietnamese cultuur. De begeleiders zijn gericht met de
ontwikkeling van de kinderen bezig.

Er is nu
zelfs een ruimte voor remedial teaching en een remedial teacher (ms. Tien voor
degene die haar kennen), dr. Thanh is weer terug voor 2 dagen per week en werkt
met kinderen aan de spraakontwikkeling (voorheen was zij als arts betrokken) en
er is een extra spellokaal gecreëerd.

Ondertussen
wordt één van de gebouwen op het terrein verbouwd om meer lokalen te creëren om
meer kinderen naar “The Centre” te laten komen. Men wil nóg meer doen voor
kinderen met een beperking. De directeur gaf aan dat dit zeker mede door de
ondersteuning van Care4theKids is gekomen. Er wordt meer en meer ingezien dat
óók deze kinderen iets te leren hebben.

Ik heb
vandaag echt gezien hoe geweldig een heel aantal kinderen zich hebben
ontwikkeld. Van alleen zitten en niks doen tot leren lezen, bewegen en zelfs
dansen. Ik liep er vol trots rond.

Ondertussen
afspraken gemaakt voor vrijwilligers (waaronder een fysiotherapeut) die begin
2019 gaan. Daarbij gaat het vooral om het ondersteunen van de therapeuten in
het centrum. Zij hebben heel veel vragen aan therapeuten in Nederland. Zij
weten dat de kennis bij ons van een hoger niveau is. Er wordt erg naar de vrijwilligers
uitgekeken.

Ik heb wel
eens gezegd dat het van een opvangcentrum doorgegroeid is naar een school voor
speciaal onderwijs. Nou, dat is ook werkelijk echt zo! Hier ziet men het
centrum nu echt als een school, een plek waar kinderen met een beperking zich
(verder) kunnen ontwikkelen. En….”The Centre” wil zich blijven ontwikkelen. Daar helpen we als Care4theKids
graag bij!!!

Wil je hier
ook een steentje aan bijdragen als vrijwilliger, als school of misschien wel
als fysio-, en/of ergotherapeuten? Neem gerust contact met me om te bespreken
wat de mogelijkheden zijn.

Ik heb
vandaag weer vol bewondering gezien hoe graag men zich ontwikkelt en hoe hard
hiervoor wordt gewerkt. Maar ook wat men in de afgelopen jaren voor resultaten
heeft bereikt t.a.v. de ontwikkeling van de kinderen. Ik ben vol trots en heb
een mooie dag gehad.

Hartelijk
groet,

Henriette

henriette@care4thekids.nl



Schoolreisje kinderen Cu Chi Free Education Project

Vietnam Posted on Sun, May 08, 2016 07:01:52

Alvast een
korte impressie van het schoolreisje van de kinderen van het Cu Chi Free
Education Project. In de nieuwsbrief, die eind mei verschijnt, vindt u een
uitgebreider verslag.

Dinsdag 3
mei 2016, 6 uur in de morgen (al 31
graden),
druppelen de kinderen opgewonden het schoolplein op. Het is de grote
dag vandaag, we gaan op schoolreisje naar het DAI NAM park. Om 6.45 uur is
iedereen er en gaan de kinderen netjes in de rij staan om met elkaar de dag te
openen. En dan om 7 uur kom ik, voor de kinderen heel onverwachts, langs en
vertel dat ik met ze meega en een verrassing heb. Het shirt dat ik aan heb,
krijgen ook zij allemaal. Een groot gejuich ging erop, wat een feest. Weliswaar
vinden de puberdames het iets minder, want is het wel stoer om allemaal hetzelfde
shirt aan te hebben? Maar ook zij
trokken het aan. weliswaar eerst met een blouse erover.

Nadat
iedereen het shirt aan had zijn we om 7.15 uur de bussen ingestapt en konden we
precies half 8 vertrekken.

Na ruim een
uur rijden en veel gezang verder komen we aan in het DAI NAM park. Ik kijk mijn
ogen uit, wat is het hier enorm groot en mooi. Dan te bedenken dat degene die dit
heeft opgezet, zelf uit een zeer arm gezin komt en dit stukje bij beetje heeft
opgebouwd. En omdat hij zelf zo goed weet wat het is om in armoede te leven,
heeft hij flinke korting gegeven zodat we 3 activiteiten kunnen doen.

Om de
kinderen ook een stukje cultuur mee te geven hebben we eerst de tempel bezocht.
En hoe krijg je nu een groep van 180 opgewonden kinderen stil. Dat is werkelijk
geen probleem. Voordat je naar de tempel gaat, laat je de kinderen eerst even
dansen en zingen.

Verder vertel je iets over respect en waarden en normen.
Geweldig om te zien. De grote nemen de kleintjes bij de hand, voordat je naar
binnen gaat doe je je pet af en binnen ben je stil. En dat gebeurt ook, geen
probleem.

Na het
bezoek, hup de bus weer in om een anderhalve kilometer verderop uit te stappen
voor de dierentuin. Nu denk je misschien waarom lopen jullie dat niet? Omdat het
inmiddels meer dan 35 graden en je pal in de zon loopt en omdat er geen voetpad
langs de weg is. En al zorgen de oudste voor de kleintjes, zij zijn niet
verantwoordelijk.

De
dierentuin is natuurlijk een feest. Helemaal wanneer je de eer krijgt om op een
paard of struisvogel te rijden.

En dan het twee maanden oude tijgertje, zo
schattig. De kinderen renden van het ene dierenverblijf naar het andere. De
grote tijger die voor het raam heen en weer rende had toch wel het meeste
bekijks. Alhoewel, die zwarte beren waren wel heel mooi!

Ondertussen
merken we ook dat de kleintjes moe beginnen te worden. We waren natuurlijk al
vroeg op pad. Zodra we de dierentuin uit zijn, gaan de kinderen weer in mooie
rijen staan. Om even op te laden wordt er wederom gezongen en gedanst. Hoe warm
het ook is, hier genieten de kinderen enorm van. En niet alleen de kinderen, er
kwam steeds meer publiek en ook deze mensen genoten zichtbaar van wat onze
kinderen aan het doen waren.

Ondertussen kregen we veel complimenten, de
kinderen zijn zo lief en zorgen zo goed voor elkaar, en veel vragen, wat is dit
voor groep en waar zijn jullie van? Na korte uitleg kregen we vaak te horen dat
het zo mooi is dat deze kinderen een dagje uit kunnen. Nou, daar zijn we zeker
heeeeeeel trots op!!!

Hup, weer de
bus in en op naar een warme lunch. Die ging er, net als de limonade, bij alle
kinderen gretig in. Na de lunch kwam het grootste feest! Richting het
strand/zwembad!!

Dit is toch
wel het mooiste van de dag, zwemmen! Aangekomen eerst allemaal een zwembroek
aan, de shirtjes blijven aan zodat we iedereen goed herkennen, en dan heel snel
het water in.

We hebben we
kinderen niet meer teruggezien tot aan het eind van de middag. Wat is dit leuk
en genieten! Ondanks dat de meeste kinderen niet kunnen zwemmen was het totaal
geen probleem. Het eerste gedeelte was nergens dieper dan een halve meter. En
de allerkleinste bleven vooral bij ons in de buurt.

Eén van de
teachers, die zelf goed kan zwemmen, nam de oudste jongens en meisjes mee naar
het diepere gedeelte met de glijbanen etc.

Ik kan je
vertellen, ook wij als begeleiders waren van top tot teen helemaal doorweekt. Bij
dik 35 graden natuurlijk geen probleem.

Wat een mooie
dag, en wat is het geweldig de kinderen zo te zien genieten. Even een dagje
zonder zorgen, even een dag “echt” kind zijn! Hier doen we het met z’n allen voor.

Zelf heb ik
erg genoten van de blijdschap van de kinderen! Aan de andere kant heeft dit ook
weer veel indruk op me gemaakt. Het schoolreisje is een hele speciale en
geweldige belevenis voor deze kinderen terwijl bij ons een schoolreisje jaarlijks
terugkeert en zo gewoon is. Waarom is het toch allemaal zo verdeeld in de
wereld, waarom kan niet overal een kind gewoon kind zijn?

Ik kom nu al
een aantal jaren op dit project en samen hebben we al veel mooie dingen gerealiseerd.

Ondanks dat,
en dat ik de kinderen nu geregeld heb gezien, kan ik nog een brok in mijn keel
krijgen als ik zie hoe ze van een dag als deze genieten en hoe dankbaar ze
zijn. Maar ik voel nog meer de emotie als ik weet dat voor deze kinderen geen
mooie toekomst is weggelegd door de schrijnende thuissituatie. Het is mooi om met elkaar te gaan voor een
toekomst voor deze kinderen.

Ik heb het
een voorrecht gevonden om deze dag met deze kinderen mee te mogen maken.

Mede namens
de zusters wil ik alle sponsoren -Autobedrijf
K. Honing, mevr. Kruijning, fam. Schröder, dhr. G. Kurt, fam. Croese, fam.
Honing, mevr. Janssen, mevr. Fentrop, mevr. Schermers- enorm bedanken voor het
mogelijk maken van dit schoolreisje.

Het was een
dag om nooit meer te vergeten.

Hartelijke
groet,

Henriëtte



Bezoek aan Cu Chi Free Education Project.

Vietnam Posted on Mon, October 26, 2015 22:16:22

Tijdens mijn korte reis naar Vietnam om de projecten te
bezoeken heb ik ook een tweedaags bezoek gebracht aan het Cu Chi Free Education
Project gebracht. De eerste dag waren vrijwilligers Marieke en Henriette mee om
óók van dit project een indruk te krijgen. En, zo gaven zij later aan, ze waren
onder de indruk. Het warme welkom, de zorg van de zusters voor deze kinderen is
hartverwarmend, hoe er rust en vrede heerst op school en de gezamenlijke
maaltijd die zo gestructureerd verloopt en waarvan je de kinderen ziet
genieten………

Na de lunch zijn de Marieke en Henriette vertrokken om een
bezoek aan de Cu Chi tunnels te brengen. De (zeer smalle) tunnels waar de
Vietnamezen zich in verstopten in tijden van de Vietnamoorlog.

Zelf ben ik in gesprek gegaan met de zuster over welke
kinderen er van school zijn gegaan, welke er nieuw zijn en hiervan weer nieuwe
foto’s gemaakt (deze update komt binnenkort op de website). Inmiddels is het
leerlingenaantal weer enorm toegenomen en zitten er 185 kinderen op school. Dit
zijn er 35 meer als waarvoor we de lunch hebben gecalculeerd. Inmiddels moet
men echt een stop instellen. Er is ruimtegebrek, maar ook geldgebrek om
teachers te betalen.

Van al deze kinderen is de thuissituatie schrijnend. Veel
van de kinderen hebben geen ouders en wonen bij één van de grootouders. Nieuw
voor mij was dat veel van deze kinderen, met het gezin waar ze uit komen, in
een soort motel wonen. De gezinnen hebben hier één kamer (gemiddeld 3×4) waar
zij alles moeten doen; wassen, koken, slapen etc. Het motel is vies, slecht
onderhouden en er is veel ongedierte. Deze gezinnen zijn zo arm dat ze geen
andere keus hebben. Het gemiddelde loon in deze regio ligt tussen de 80 en 100
dollar. Hiervan moet men de huur betalen, het gezin onderhouden qua eten en
kleding en evt. vervoer naar de werkplek (als men al werk heeft). In de
gezinnen zijn gemiddeld 3 kinderen aanwezig.

Hoe schrijnend ook, toch wil ik graag een succesverhaal
delen. Op school hadden we sinds april vorig jaar een nieuw gezin met 3
kinderen. Eén van deze kinderen heeft inmiddels een sponsor. Deze sponsor (ik
noem geen namen) heeft voor mijn vertrek een tas vol materialen voor de school
meegegeven (ontzettend bedankt hiervoor!) en daarbij een leuke kaart voor het
sponsorkind. Nu bleek deze leerling niet meer op school te zitten tot groot
verdriet van de zusters. Dit is ontstaan uit het feit dat deze leerling alles
stiekem van andere kinderen afpakt (steelt) en meeneemt. Hierover zijn de
zusters met moeder in gesprek gegaan en dat werd de zusters niet in dank
afgenomen want haar kind steelt niet. Met het gevolg dat deze leerling niet meer
naar school kwam. Later is gebleken dat dit gedrag aangeleerd is en voor het
kind heel normaal. Moeder schijnt dagelijks te stelen en haar kinderen hierin
mee te nemen en opdracht te geven. Doordat vader het hier niet mee eens is en
er niet mee om kon gaan, is hij vertrokken . Tot zover het schrijnende
gedeelte.
Nadat ik de zuster had verteld een cadeautje voor de jongen te hebben,
hebben we dit met elkaar aangepakt om de kinderen weer terug op school te
krijgen. De leerkracht van deze leerling heeft contact met moeder gezocht en
gevraagd of men weer met elkaar in gesprek zou kunnen gaan over de schoolgang
van de kinderen. Niet naar school gaan is geen toekomst hebben. Daarbij heeft
zij verteld dat ze als school worden geholpen door een stichting uit Nederland
en dat de kinderen hiervoor gesponsord kunnen worden. Het feit dat er mensen
zijn die zomaar andere mensen helpen heeft moeder aan het denken gezet. De
volgende dag was zij met alle kinderen op school. Ik heb mezelf erg afzijdig
gehouden, maar heb wel de kaart gebracht bij de betreffende leerling. Als eerste
heeft hij met behulp van één van de zuster zijn excuus aangeboden voor het
stelen. Hieraan voorafgaand is er een gesprek geweest dat alle kinderen hier op
school extra worden geholpen en dat dit ook voor hem geldt. Stelen kan niet.
Wat vond hij het moeilijk om zijn excuus aan te bieden en natuurlijk is dat het
ook wanneer je denkt dat stelen normaal is.

Maar wat was hij blij toen hij de kaart met verschillende kleuren
smiley’s kreeg. Ik zag zijn doffe ogen veranderen in blije ogen met daarbij een
grote lach op zijn gezicht. Die dag bleef hij bij me in de buurt, pakte me hand
steeds vast en wilde knuffelen. Wat hebben deze kinderen toch de aandacht nodig
die ze verdienen. Later heb ik nog een tekening meegekregen voor de sponsor.
Het mooiste van alles is dat ik de dagen erna te horen kreeg dat hij weer naar
school is gekomen. Hoe moeilijk het soms ook is om dit voor elkaar te krijgen…..
wij, de zusters, leerkrachten en de medewerkers van Care4theKids, worden er erg
blij van. Het verschil maken voor kinderen die niet de kansen hebben zoals in
Nederland.

Om alle kinderen van het project een kans te geven en nu de
school zo enorm gegroeid is zijn we hard op zoek naar extra sponsors. Graag
willen we de lunch voor deze kinderen blijven continueren. Wil je meer weten
over de mogelijkheden over het sponsoren van een kind, de lunch of wil je
activiteiten ondernemen om middelen in te zamelen? Neem even contact op met Henriette
(henriette@care4thekids.nl/0612766420).

Op woensdagochtend hebben we nog een feestje gevierd met
Jorrit en Laurens, de twee andere vrijwilligers. Zij kwamen deze dag het
project bezoeken. En wat is er een groter feest dan een voetbalwedstrijd
organiseren met twee (lange) oer-Hollandse mannen. Eerst mochten ze in het doel
staan en de tweede helft speelden ze mee. Op blote voeten, net als de kinderen.
Het was erg warm, maar dat mocht de pret en het zeer fanatieke spel niet
drukken. De kinderen hebben genoten. ook Jorrit en Laurens waren onder de
indruk van het mooie werk op het Cu Chi Free Education Project. Net als de
andere vrijwilligers hebben zij in de middag een bezoek gebracht aan de Cu Chi Tunnels.

Hiermee zat voor mij het bezoek er al weer op. Maar ondanks
alle heftige en schrijnende verhalen over de situaties van deze kinderen is het
mooi om hier te kunnen zijn en als stichting ons steentje te kunnen bijdragen.
Natuurlijk hopen we dit voorlopig te kunnen blijven doen en het verschil voor
deze kinderen te kunnen blijven maken. Onderwijs is immers je toekomst, maar
ook je gezondheid waar je gezonde voeding voor nodig hebt. We hopen dat u deze
kinderen wilt ondersteunen. Zij, maar ook de zusters en wij als Care4theKids
zijn u erg dankbaar. Neem voor meer informatie contact op of ga naar de
website.

Tot slot willen we alle huidige sponsors en donateurs
bedanken voor hun geweldige inzet en bijdrage aan Care4theKids en daarmee
kansarme kinderen. Samen met u maken we het verschil!

Helaas was er deze reis te weinig tijd om ook het weeshuis
in Bac Lieu te bezoeken. Met behulp van de vrijwilligers staan er twee koffers
vol kleren, knuffels en speelgoed in het
hotel klaar voor dit project. De koffers zullen eerdaags worden opgehaald door
een neef van vrienden van Care4theKids en naar het project in Bac Lieu worden
gebracht. Enorm bedankt voor deze samenwerking iedere keer weer.

Terwijl ik deze verhalen schrijf, zit ik in het vliegtuig op
weg terug naar Nederland. Het waren lange intensieve dagen met verhalen die
enorm bij me binnenkomen. Ik besef dan keer op keer opnieuw hoe goed wij het
hebben en dat ik zo ontzettend blij ben deze kinderen te mogen helpen. Ik prijs
me gelukkig dat er veel mensen zijn die hierbij willen helpen. Als Care4theKids
zijn we altijd op zoek naar nieuwe sponsors of ideeën/activiteiten die kunnen
helpen om een verschil te maken en kinderen een toekomst te bieden. Schroom
niet om contact op te nemen. Met meer mensen kunnen we meer!

Hartelijke groet,

Henriette



Vier vrijwilligers aan de slag op project in Ho Chi Minh City

Vietnam Posted on Mon, October 26, 2015 07:03:25

Afgelopen week ben ik als voorzitter van Care4theKids op
bezoek geweest bij de projecten in Vietnam. De week ervoor waren er al vier
vrijwilligers, vanuit de samenwerking met samenwerkingsverband Passend
Onderwijs Zuid Kennemerland, afgereisd naar Ho Chi Minh City om zich in te
zetten voor het project The Center of Rehabilitation and Support of Handicapped
Children.

En of ze zich hebben ingezet!!!!! Geweldig om te zien hoe
deze vrijwilligers, Marieke, Jorrit, Laurens en Henriette vooral praktisch met
de teachers van het project aan de slag zijn geweest.

De dagen dat ik op dit project aanwezig was, heb ik mogen
ervaren dat er een enorme ontwikkeling heeft plaats gevonden in het aanbieden
van activiteiten in groepjes binnen de klassen. D.m.v. van observaties hebben
de vrijwilligers is een goed beeld kunnen krijgen van de huidige werkwijze en
zijn daarover in gesprek gegaan met de teachers (in groepjes). Door middel van
veel beeldmateriaal te gebruiken kon men de teachers laten zien wat er beter
zou kunnen en op welke manier. Daarbij werden juist de succeservaringen
gebruikt om aan elkaar te laten zien.

Maar ook het verkennen van en leren omgaan met materiaal
werd praktisch geoefend door een spellencircuit. De teachers konden op deze
manier ervaren hoe materiaal op verschillende manieren gebruikt kunnen worden.
Het leuke hiervan was dat de teachers dit ook weer aan elkaar lieten zien.

Het is geweldig te zien wat deze vrijwilligers hebben
bereikt in twee weken! Ik ben ontzettend trots op alle teachers/begeleiders die
werkzaam zijn op het project. Zij hebben zich weer fantastisch opengesteld om
nieuwe dingen te leren, zich te ontwikkelen en om op een andere manier
activiteiten aan kinderen aan te bieden waardoor de kinderen een enorme
ontwikkeling doormaken. Dit is waar we het met ze allen voor doen.

Marieke, Jorrit, Laurens en Henriette…..ontzettend bedankt
voor jullie fantastische inzet!! En natuurlijk ook een bedankje aan
samenwerkingsverband Passend Onderwijs Zuid- Kennemerland dat de inzet van vrijwilligers mogelijk maakt.

Binnenkort volgen de ervaringsverhalen van de vrijwilligers
zelf in de nieuwsbrief en op de website. Er valt nog veel meer te vertellen.

Hartelijke groet,

Henriette



Vier vrijwilligers aan de slag op project in Ho Chi Minh City

Vietnam Posted on Mon, October 26, 2015 07:03:21

Afgelopen week ben ik als voorzitter van Care4theKids op
bezoek geweest bij de projecten in Vietnam. De week ervoor waren er al vier
vrijwilligers, vanuit de samenwerking met samenwerkingsverband Passend
Onderwijs Zuid Kennemerland, afgereisd naar Ho Chi Minh City om zich in te
zetten voor het project The Center of Rehabilitation and Support of Handicapped
Children.

En of ze zich hebben ingezet!!!!! Geweldig om te zien hoe
deze vrijwilligers, Marieke, Jorrit, Laurens en Henriette vooral praktisch met
de teachers van het project aan de slag zijn geweest.

De dagen dat ik op dit project aanwezig was, heb ik mogen
ervaren dat er een enorme ontwikkeling heeft plaats gevonden in het aanbieden
van activiteiten in groepjes binnen de klassen. D.m.v. van observaties hebben
de vrijwilligers is een goed beeld kunnen krijgen van de huidige werkwijze en
zijn daarover in gesprek gegaan met de teachers (in groepjes). Door middel van
veel beeldmateriaal te gebruiken kon men de teachers laten zien wat er beter
zou kunnen en op welke manier. Daarbij werden juist de succeservaringen
gebruikt om aan elkaar te laten zien.

Maar ook het verkennen van en leren omgaan met materiaal
werd praktisch geoefend door een spellencircuit. De teachers konden op deze
manier ervaren hoe materiaal op verschillende manieren gebruikt kunnen worden.
Het leuke hiervan was dat de teachers dit ook weer aan elkaar lieten zien.

Het is geweldig te zien wat deze vrijwilligers hebben
bereikt in twee weken! Ik ben ontzettend trots op alle teachers/begeleiders die
werkzaam zijn op het project. Zij hebben zich weer fantastisch opengesteld om
nieuwe dingen te leren, zich te ontwikkelen en om op een andere manier
activiteiten aan kinderen aan te bieden waardoor de kinderen een enorme
ontwikkeling doormaken. Dit is waar we het met ze allen voor doen.

Marieke, Jorrit, Laurens en Henriette…..ontzettend bedankt
voor jullie fantastische inzet!! En natuurlijk ook een bedankje aan
samenwerkingsverband Passend Onderwijs Zuid- Kennemerland dat de inzet van vrijwilligers mogelijk maakt.

Binnenkort volgen de ervaringsverhalen van de vrijwilligers
zelf in de nieuwsbrief en op de website. Er valt nog veel meer te vertellen.

Hartelijke groet,

Henriette



De nieuwe schoolkeuken van het Free Education Project is klaar en volop in gebruik!

Vietnam Posted on Tue, August 04, 2015 12:49:51

Nadat in maart het nieuwe toiletgebouw bij het Free Education Project in gebruik is genomen, is nu ook de nieuwe (uitgebreide) keuken klaar en al volop in gebruik.

En wat is men trots op deze nieuwe keuken! Ruim, prettig om te werken, maar ook voldoende opbergruimte waardoor men nu met grotere pannen kan werken. De koks hebben er weer heel veel plezier in om heerlijke maaltijden voor de kinderen te bereiden en ervoor te zorgen dat alle kinderen tegelijk kunnen eten. Men loopt elkaar niet meer voor de voeten.

Vorige week ben ik op bezoek geweest op het project en kreeg natuurlijk gelijk een rondleiding om het toiletgebouw en de keuken te bezichtigen. En ook als Care4theKids zijn we enorm trots dat we met behulp van onze donateurs een mooi nieuw toiletgebouw en een praktische keuken hebben kunnen maken. Ontzettend bedankt daarvoor!

Tijdens mijn bezoek was het ook de laatste week voor een vakantieperiode van 3 weken voor de kinderen. De zusters gaan in retraite in die periode dus de school is ook echt gesloten. Om er een feestelijke dag van te maken startte de dag met een voetbalwedstrijd tussen de twee voetbalteams, de rode en de gele, van de school. Vanwege de warmte was de aftrap al om 8 uur. En het was al warm, 35 graden en volop zon. Maar wat zijn die jongens fanatiek zeg!!! En zo sportief…..er viel geen onvertogen woord. Als je valt help ik je opstaan, we duwen niet onnodig, ik haal de bal wel even voor je. Er kwam geen scheidsrechter aan te pas, alleen voor het startsignaal en het eindsignaal. We houden ons gewoon aan de spelregels. Geweldig om te zien.

Na de wedstrijd was het toch ook nog even tijd om in de schoolbanken aan de slag te gaan. Al mochten een aantal kinderen aan de slag voor degene die een kind sponsoren. Een leuk briefje schrijven of een mooi tekening maken. En om 11 uur was het al weer tijd voor de lunch. Vanwege de warmte begint de school al om 7 uur en ja dan is 11 uur lunchen heel normaal. Het valt altijd weer op hoe de kinderen van de lunch op school genieten. Voor de koks is het moeilijk te bepalen wie er nu wat meer of minder eet. Dus bij de start van de lunch steken de kinderen 1 vinger op wanneer ze vinden dat het teveel is en dat wordt er wat van hun bord gehaald en steek je 2 vingers op, dan krijg je er nog een beetje bij. Daarna wordt er pas gestart met eten. Een hele simpele manier om goed te verdelen die heel soepel verloopt.

Na de lunch was het voor mij weer tijd om afscheid te nemen van de kinderen. Bijna alle kinderen komen persoonlijk gedag zeggen! Ik begin inmiddels aardig wat namen te leren kennen, al blijft het moeilijk die Vietnamese namen en zeker wanneer er weer nieuwe kinderen op school komen.

En dat gebeurt regelmatig (gelukkig). Er zijn pas geleden drie nieuwe kinderen gekomen uit één gezin. De oudste is 15, de tweede is 13 en de jongste is 9. Alle drie gestart in Class 1 want ze zijn nooit eerder naar school geweest. Dan zie je zo’n lange slungel van 15 tussen de kleintjes zitten. Dan denk ik, fijn dat hij nu naar school komt, maar wat triest dat hij nooit eerder is geweest. Zelf is hij heel blij dat hij nu naar school kan. Ondanks zijn grote motivatie heeft hij nog een lange weg te gaan.

Tot slot nog een heel positief bericht. Tien kinderen uit Class 5 hebben hun examen (vergelijk het met de Cito-toets in groep 8) goed gemaakt en mogen nu naar de Secondary School. En al deze tien kinderen gaan ook werkelijk naar de Secondary School. Met behulp van de zusters hebben zij allen nu ook een verblijfsvergunning zodat ze kunnen worden aangenomen. Twee kinderen van Class 5 zullen nog een jaartje extra blijven omdat zij het examen niet helemaal voldoende hebben gemaakt. We hopen dat het hen volgend jaar wel lukt.

Ik heb er weer van genoten om in Cu Chi op het Free Education Project te zijn. Het feit dat je kan zien dat de kinderen het hier zo ontzettend naar hun zin hebben, zich veilig voelen en gezonder zijn maakt mij erg blij! En nogmaals…. zonder u hulp als donateur/sponsor en zonder het harde werken van de zusters, leerkrachten en koks zou dit niet zijn gelukt. Bedankt! En met z’n allen blijven we ons voor deze kinderen inzetten.

Lieve groet Henriette



Het nieuwe toiletgebouw is klaar!

Vietnam Posted on Tue, February 24, 2015 14:40:54

Het nieuwe toiletgebouw bij het Free Education Project in Cu Chi is klaar! In maart wordt er een start gemaakt met de verbouwing van de schoolkeuken. Zo is er straks iets meer ruimte om voor de 170 schoolkinderen een gezonde lunch te bereiden.

Met dank aan Nic. Oud Direct Mail, 2 Montessorischool Huizen en OBS Slingerbos Diepenveen voor de mooie nieuwe toiletten!



Afscheid ms. Thanh

Vietnam Posted on Mon, February 02, 2015 04:59:44

Zaterdag was het zover! De laatste dag voor ms. Thanh op het
project The Center of Rehabilitation and Support for Handicapped Children.

Ms. Thanh is ruim 30 jaar werkzaam geweest voor dit centrum.
Als kinderarts en als vice-directeur. Samen met ms. Thanh heeft Care4theKids
een start gemaakt met educatie binnen dit project en de inzet van vrijwilligers
hierbij. Samen hebben we hier een plan voor geschreven dat steeds verder wordt
uitgediept.

Ms. Thanh kent alle kinderen bij naam en weet van alle
kinderen te vertellen waarom zij binnen het centrum worden opgevangen, hun
ziektebeeld en iets over de familie. En er zijn in die 30 jaar ontzettend veel
kinderen voorbijgekomen.

Zaterdag was voor haar het afscheid. De dag begon om 8 uur
(ja, in de ochtend, dat is normaal in Vietnam). Al haar collega’s waren,
feestelijk aangekleed, aanwezig, maar ook oud-collega’s zoals de vorige
directeuren waar ze nauw mee heeft samengewerkt waren er om gedag te zeggen. En in
30 jaar zijn dit een heel aantal mensen. Ook de minister van “the Ministry of
Labour, Invalids and Social Affairs” was aanwezig. Onder dit ministerie van het
centrum.

Er waren heel veel (lange) toespraken waarbij ms. Thanh
steeds weer naar voren moest komen om bloemen en cadeaus in ontvangst te nemen.
Tussendoor werd er gezongen en door het personeel werden stukjes opgevoerd
zoals traditionele zang en dans. Erg leuk om te zien.

Tot slot was er een gezellige feestmaaltijd. Heerlijke
traditionele Vietnamese gerechten. Eerst allemaal kleine gerechten en later een
grote hotpot op tafel waar vis, vlees en heel veel groente in klaar werd gestoomd.
Heerlijk.

Het was geweldig om hier bij te mogen zijn. Tijdens de
openingsspeech werd ik speciaal welkom geheten en werd de hoop uitgesproken
dat, ondanks dat ms. Thanh weggaat, de samenwerking op het gebied van educatie met
Care4theKids voortgezet wordt. Voor ms. Thanh had ik natuurlijk typisch
Hollandse cadeaus meegenomen zoals tulpenbollen, stroopwafels en drop. Vooral
de tulpen vond ze geweldig!

Wat zullen we ms.
Thanh missen binnen dit project. We wensen haar samen met haar man en zoon veel geluk.

Groet Henriëtte



Next »