Nadat in maart het nieuwe toiletgebouw bij het Free Education Project in gebruik is genomen, is nu ook de nieuwe (uitgebreide) keuken klaar en al volop in gebruik.

En wat is men trots op deze nieuwe keuken! Ruim, prettig om te werken, maar ook voldoende opbergruimte waardoor men nu met grotere pannen kan werken. De koks hebben er weer heel veel plezier in om heerlijke maaltijden voor de kinderen te bereiden en ervoor te zorgen dat alle kinderen tegelijk kunnen eten. Men loopt elkaar niet meer voor de voeten.

Vorige week ben ik op bezoek geweest op het project en kreeg natuurlijk gelijk een rondleiding om het toiletgebouw en de keuken te bezichtigen. En ook als Care4theKids zijn we enorm trots dat we met behulp van onze donateurs een mooi nieuw toiletgebouw en een praktische keuken hebben kunnen maken. Ontzettend bedankt daarvoor!

Tijdens mijn bezoek was het ook de laatste week voor een vakantieperiode van 3 weken voor de kinderen. De zusters gaan in retraite in die periode dus de school is ook echt gesloten. Om er een feestelijke dag van te maken startte de dag met een voetbalwedstrijd tussen de twee voetbalteams, de rode en de gele, van de school. Vanwege de warmte was de aftrap al om 8 uur. En het was al warm, 35 graden en volop zon. Maar wat zijn die jongens fanatiek zeg!!! En zo sportief…..er viel geen onvertogen woord. Als je valt help ik je opstaan, we duwen niet onnodig, ik haal de bal wel even voor je. Er kwam geen scheidsrechter aan te pas, alleen voor het startsignaal en het eindsignaal. We houden ons gewoon aan de spelregels. Geweldig om te zien.

Na de wedstrijd was het toch ook nog even tijd om in de schoolbanken aan de slag te gaan. Al mochten een aantal kinderen aan de slag voor degene die een kind sponsoren. Een leuk briefje schrijven of een mooi tekening maken. En om 11 uur was het al weer tijd voor de lunch. Vanwege de warmte begint de school al om 7 uur en ja dan is 11 uur lunchen heel normaal. Het valt altijd weer op hoe de kinderen van de lunch op school genieten. Voor de koks is het moeilijk te bepalen wie er nu wat meer of minder eet. Dus bij de start van de lunch steken de kinderen 1 vinger op wanneer ze vinden dat het teveel is en dat wordt er wat van hun bord gehaald en steek je 2 vingers op, dan krijg je er nog een beetje bij. Daarna wordt er pas gestart met eten. Een hele simpele manier om goed te verdelen die heel soepel verloopt.

Na de lunch was het voor mij weer tijd om afscheid te nemen van de kinderen. Bijna alle kinderen komen persoonlijk gedag zeggen! Ik begin inmiddels aardig wat namen te leren kennen, al blijft het moeilijk die Vietnamese namen en zeker wanneer er weer nieuwe kinderen op school komen.

En dat gebeurt regelmatig (gelukkig). Er zijn pas geleden drie nieuwe kinderen gekomen uit één gezin. De oudste is 15, de tweede is 13 en de jongste is 9. Alle drie gestart in Class 1 want ze zijn nooit eerder naar school geweest. Dan zie je zo’n lange slungel van 15 tussen de kleintjes zitten. Dan denk ik, fijn dat hij nu naar school komt, maar wat triest dat hij nooit eerder is geweest. Zelf is hij heel blij dat hij nu naar school kan. Ondanks zijn grote motivatie heeft hij nog een lange weg te gaan.

Tot slot nog een heel positief bericht. Tien kinderen uit Class 5 hebben hun examen (vergelijk het met de Cito-toets in groep 8) goed gemaakt en mogen nu naar de Secondary School. En al deze tien kinderen gaan ook werkelijk naar de Secondary School. Met behulp van de zusters hebben zij allen nu ook een verblijfsvergunning zodat ze kunnen worden aangenomen. Twee kinderen van Class 5 zullen nog een jaartje extra blijven omdat zij het examen niet helemaal voldoende hebben gemaakt. We hopen dat het hen volgend jaar wel lukt.

Ik heb er weer van genoten om in Cu Chi op het Free Education Project te zijn. Het feit dat je kan zien dat de kinderen het hier zo ontzettend naar hun zin hebben, zich veilig voelen en gezonder zijn maakt mij erg blij! En nogmaals…. zonder u hulp als donateur/sponsor en zonder het harde werken van de zusters, leerkrachten en koks zou dit niet zijn gelukt. Bedankt! En met z’n allen blijven we ons voor deze kinderen inzetten.

Lieve groet Henriette